Creación Semanal - Palabrasplus 2026 ir a portada cr2026

E entón...

Ata logo

FEBREIRO

E ENTÓN...

E entón chegaron os anxos e os diaños. Arredor da existencia pelexan inconstantes pero feroces. Que valor ten a vida se só é unha loita contra ti mesmo? O valor da batalla, da guerra de guerrillas que nunca remata, nunca remata. Árbores pálidas e peixes multicolores, unha estrela fugaz que cruza un ceo alleo e a treboada do pequeno neno que chora.
Hai centos de cabalos brancos, aloucados, salvaxes, que percorren o campo magnético da existencia. Pureza e negrume. Soñar esperto. Impedir o movemento cíclico da dor, cabalgar contra a noxenta ofensa da música sen alma. Espírito que me fas tolear, cala xa. Espírito meu, acouga. Acouga e trae sorrisos e días amables nos que todo encaixa, lembras?, e es o astronauta perdido, sen contacto con ninguén, arrebolado nun espazo frío e mortal, na túa nave bólido atravesando planetas, lúas, estrelas. Na escuridade toco está máis claro. Tan claro como non ver, non sentir, non penar. Collerte da man, miña nena e quererte como nunca fixen. Quererte sen medo e sen impiedade, ser bo e xeneroso, medrar, afrontar a vellez sen decatarse. Os anos pasan e ti segues nunha adolescencia enfermiza e insegura. Pon os piares dunha nova vida. Non quedan moitos anos pero queda tanto por facer. Loita, constrúe, atrévete. Vello amargado, cambia o teu ser e estar. Afronta a vida coas súas mañás interminables e as súas tardes nunha rara placenta incorporada.
E entón...
Entón chegaron os amigos e a tristeza e non souben falar e non souben ollar a esencia do que é pelexar contra todo, contra nada.
E entón... foi o silencio. O silencio amigo e demo.

(9-II-25)

MARZO

ATA LOGO

Ata logo e sei que nunca máis vas volver. Ese amor inmenso e sen gretas é agora pedra queimada pola dor e a tristura. Miña nena, perdinte. Perdín a muller máis linda de alma e corpo, o éxtase da pureza inxenua, o amencer da piedade e o coidado, da compañía sen nada a cambio, tan só respecto e agarimo san. Morren as vacas sagradas no campo indio e o poboado clama aos ceos. É unha ausencia como a que agora sinto. Sinto perderte, sinto elaborar o dicionario da penuria e o ataque inconsciente, enfermizo. Sei que teño que encher este oco baleiro que en min deixaches, talvez chamar por teléfono ao número que sempre comunica. Pi pi pi pi pi. Sempre comunica. Mais non hai ninguén. O fantasma das redes e as cores percorre estancias abruptas e ofensivas. O mar calmo, o baño infinito e non saír nunca máis das augas limpas e facer o morto durante unha eternidade e non loitar, non sufrir, non pensar, non camiñar canso, non enfrontarse coa existencia cansa que me rodea. Voan paxaros sen ás, voan contra toda lóxica, lóxica que perdín na infancia, no recanto esquecido dun neno ao que insiren medo e enfermidade. Voo sobre as árbores da apatía e tento tocar cos dedos das miñas mans as árbores frondosas e húmidas que cobren a amargura toda. Non sei canto durará este atafego de loita e perda e gaño e perda e gañar e todo se desequilibra e as fontes alleas manan auga límpida que beberei sedento de amor, sedento das túas verbas caladas, sedento do teu sorriso, sedento da túa compañía. Creo que non hai volta atrás. Perdinte, miña ameba. Perdinte e o mundo é estraño e cruel e doe o espírito queimado en neve. Choro, choro e seco as cristalinas bágoas e a serea dos perdidos canta unha triste canción do desamor e eu, eu só sei que te perdín. Miña amada.

(10-III-26)