Creación Persoal- POESíA 2018ir arribair a portada cp 2018

 

 

XANEIRO

 

ir arriba


 

ir arriba

 

Sapiens sapiens

 

Dimitir da condición de humano.

Recoñecer a funesta alienación da especie.

Becho que ten as mans pensamento actos

en vermello ensanguentadas.

 

A morte inútil. A violencia,

crueldade, insensibilidade do tolo macho

coa vítima femia, brazo, corazón e a alma rotos.

 

Non pertencer a esta liñaxe de inxustiza, fame,

consumismo, pobreza, bestas, guerras deuses deuses guerras,

esta infame batalla eterna entre eterna indiferenza.

 

Este mirar para outro lado,

un día máis, un ano máis,

un século máis, e outro e outro,

escribindo repugnante historia.

 

Aniquilando a terra que nos acolleu.

Árbores, insectos, golfiños, búfalos,

xeo inmenso, ríos caudalosos, montañas nevadas,

desertos de oasis tristes, ceo un día azul respiro osíxeno.

Inverno, verá, outono, primavera flores cores vida.

 

Aniquilimos o noso refuxio e a todos os seus inocentes habitantes.

E seguimos, sen piedade, compaixón, culpa,

seguimos no camiño do espolio e a destrución insensata.

Seguimos animais irracionais con política lixo corrupta,

corrupta democracia falsa, corruptas ditaduras reais.

 

Dimito. Dimito. Dimito.

 

Quixera dimitir mais son humano.

Coma vós, tamén consumidos pola impotencia

Rabia noxo.

Coma vós, sobrevivo,

membro absurdo desta absurda especie.

Ollando con ollos espavorecidos

o que xentes coma vós, coma min,

humanos sapiens sapiens

me teñen gardado como lindo regalo

no telexornal.

 

Comerei coas noticias?

 

Por suposto, irmáns!

Quen non?

Quen vai ser o macho femia novo Mesías?

Ente carnal agardado dun agardado mundo novo.

Sensible.

Quen vai ser o heroe heroína que esperte

milleiros de conciencias que enfocan a mirada

a ningures, non sendo ao seu, noso repetido embigo.

 

Ou seremos todas e todas?,

un a un, unha a unha,

camaradas da loita final

pola utópica ilusión de pertencer á fin

a unha especie intelixente e digna.

 

Loitaremos, dalgún xeito supoño que xa o facemos,

por poder ser chamados algún día,

algún glorioso e simple día,

sen vergoña alucinante:

“Sapiens sapiens”.

 

E, incrible, maxicamente, seremos nós

a quen están chamando.

Nós, satisfeitos, plenos.

Nós, agora si, seres humanos.

 

 

 

 

ir arriba