D

Creación Semanal - Palabrasplus 2018ir arribair a portada cp 2018

XANEIRO

Sempre o folio en branco

 

 

XUÑO

A onde vós me levedes, mans...(Escoitando o disco "Promise" (1985) de Sade

 

 

AGOSTO

Vilagarcía, 27 de Agosto 2018 (Agardando a que arranxen a guitarra das flores máxicas)

 


 

 

ir arriba Sempre o folio en branco

 

Exercicio de estilo.

En Con Inmenso, a montaña máis esquecida e inaccesible vive Lior, a deusa das fragrancias agochadas. Soa coa súa aguia Via, vixían o impenetrable horizonte que se debulla intermitente ao lonxe, na terra eterna das esmeraldas perdidas.

A miles de quilómetros de alí, Pepe Señoráns relé por derradeira vez as probas para publicar o seu último libro: “As fragrancias agochadas”.

Na sociedade científica mundial pensan que está tolo, que é un escritor de pseudociencia, de palabrería baleira sen datos ou feitos probados. Un farsante. As fragrancias agochadas non existen. Ninguén puido comprobar a súa existencia empiricamente, ningún dos laboratorios ao efecto, ningunha das ferramentas tecnolóxicas máis avanzadas deste mundo aplicadas ao efecto acadaron nunca tal concepto, porque iso é, un concepto nunha mente enferma ou peor aínda, nunha mente que gaña cartos vendendo falsas ilusións á xente baixo a etiqueta de estudo serio.

Pepe suspira. O seu público mercará o libro definitivo. A comunidade científica desprezará a súa obra, e xa de paso, a súa incoherente vida.

Pepe sorrí. Bota unha derradeira calada ao cigarro e mentres expulsa o fume sente o alivio de quen ten atopado un soño, de quen ten rematado un crebacabezas.

Mañá sairá de viaxe cara onde cre que está a orixe de todas as fragrancias agochadas, unha terra afastada que tras múltiples estudos, noites, cafés, insomnios e cigarros concluíu que quedaba onde agora o seu dedo sinala no mapa: na terra eterna das esmeraldas perdidas. Mañá sairá de viaxe. Apaga o cigarro.

 

Foi así como Lia e Vior aceptaron a aquel estraño hóspede no seu mundo, na súa montaña. Foron estrañamente felices e Pepe nunca quixo volver para cambiar o paradigma da ciencia actual sobre a inexistencia das fragrancias agochadas. Simplemente pasou moitos anos eternos sorrindo e ollando a fermosa aguia en voos vertixinosos e recorrentes e cheirando xunto a aquela estrañamente fermosa deusa todas as fragrancias atopadas á fin.

 

Sei isto porque son o único que leu o pergamiño do Con Inmenso. Non llo contedes a ninguén, por favor! Só necesitaba que o souberades vós, ninguén máis, ninguén máis! Son o voso veciño no edificio e non quero que pensedes nunca, nunca máis que estou tolo. Teño probas! Que fácil é xulgar polo que sempre se creu. Polo que sempre se dixo. Polo que pensan todas e todos. Foi sempre así, non?

 

Certo é, Amancio, meu veciño. Que llo digan a Galileo e semellantes. Que mo digan a min un día no que estea plenamente cordo. A miña esperanza envioume hai moito tempo unha postal desde o paraíso dos números namorados e tranquilos e queres cres que eu, estúpido, non a quixen crer. Perdoa amor por unha tan longa cegueira mental.

 

 

(18-I-18)

 

ir arriba


 

ir arriba A onde vós me levedes, mans... (Escoitando o disco "Promise" (1985) de Sade)

 

 

É un crime?, pregunta Sade, e as mans queren dicir que si. Si é un crime a humanidade. Precisamente porque non temos humanidade.

 

A chuvia cae como quen non quere neste estraño xuño. Traballaches tanto. Respira. Botando vapor de ledicia fronte á ventá que abafada polo fulgor verde deixa escribir na súa pel: “Creo que son mellor”.

Houbo un tempo no que as rochas eran o camiño e o camiño, rochas. Un tempo no que os segundos eran terribles horas, e as terribles horas, escasos segundos. Houbo un tempo en que non sabías amar; un gato, unha muller, un traballo, unha melodía, unha filla, unha filla. E todo era un nervioso baleiro. Ai!

 

Lembrarei a historia do vello carteiro “Mister Postman”.

Postman adoitaba levantar cedo. Postman repartía cartas nunha rúa do centro de Manhattan. Taxis, ruído, xente, movemento caoticamente organizado. Postman era feliz nese microcosmos de atafego e ollos que miran sen ver, feliz entregando mensaxes a seres alleos que de repetidos non o eran tanto. Fodíalle levar malas novas: resultados nefastos, analítica ingrata, multas impagables, pero, polo demais, considerábase o anel imprescindible, necesario, vital, dunha cadea de engrenaxe chea de comunicación humana.

Postman bebe outro whisky e outro e outro. Postman, barba longa de varios días, cada vez máis canas brancas. Postman, corpo lordento tirado no lordento sofá do lordento apartamento de mala morte 405. Postman borracho, desesperado, afundido, morto, derrotado.

 

Unha simple nota, unha simple mensaxe, unhas simples palabras hai cinco anos recibidas nun impoluto sobre impoluto papel impoluto selo: Mister Postman, lamentamos comunicarlle que dada a súa idade e debido a unha reestruturación de persoal procedemos a efectuar con efectos inmediatos o seu despido desta empresa, segundo o artigo 114.2, apartados b) e c), que rexe na lexislación deste estado ante tal eventualidade. Saiba que agradecemos moito todos os seus anos de esforzo dedicados ao ben da empresa e que recibirá a compensación mínima dun mes de traballo (cos descontos pertinentes) que tamén estipula dito artigo no seu apartado d). Desgraciadamente, é unha decisión irrevogable forzada polos acontecementos. Reciba un saúdo cordial. Atentamente: The Box Companny. Asina Mister Bossman, director xeral, en Manhattan, a 12 de Xuño do 2018.

 

Cantos postman cres que haberá neste mundo chamado dos humanos? “E nenos morren e bombas caen”, dixeches unha vez, e a inxustiza gaña demasiadas partidas nun taboleiro que beneficia ás pezas brancas.

 

Soñarei entón, para aliviar a dor mediante unha suposta escapatoria, con aqueles beizos lindos que eternamente biquei. Soñarei co teu sorriso. Chorarei. Unha bágoa de Jezebel, Sade, un triste lamento entre árbores amarelas, verdes e laranxas. Un baño na auga limpa do mar da Arousa, un revivir eléctrico ollando sobrevoar as gaivotas, as nubes, o sol. Quérote. Seino ben. Creo sabelo ben, tan tarde, tan tan tarde. Non me gusto nada por fóra pero si á fin por dentro. Como un gardián dun tesouro etéreo que pode esvaecer calquera día, así que ri comigo, miña amiga da alma, ri comigo vendo parvadas, escoitando parvadas, dicindo parvadas, soñando parvadas...

Amigos, meus amigos, na colonia dunha Galiza en formol, canto os quero! Que sorte teño! Que tolos estamos! E aí andamos, camiñando, dubidando, parindo, rindo, indo que non é pouco.

 

Xa rematamos, din as mans. Só unha cousiña máis:

 

Non me importa, dicía Xulia, non me importa que me deixara. Dez anos de relación estable de parella. Á fin atopara a felicidade en Andrés. Tan bo home. Tanto o quería. Tanto o quere. Non me importa. Aqueles detalles que tiña, aqueles bicos longos, aquelas viaxes cheas de complicidade. Que xa non sentes nada por min, non me importa. Que a rutina acabou con nós, os lumes que se apagan, a chispa que xa non está, que me queres moito, pero bla bla bla..., que atopaches á muller da túa vida, non me importa, non me importa, non me importa!, fillo de puta!!, non me importa nada!!, nada!!, nada!!, maldito cabrón!!!

 

Cando chegou a policía había un charco de bágoas vermellas.

 

Pero era no piso do lado, onde o señor Ramón Martínez acoitelara á súa muller Maruxa Dios, porque ela chegara dúas horas tarde a casa e a cea sen facer e iso todos sabemos que implica pena de morte, non si?

 

Xulia chorou e houbo bágoas e vermello e houbo afouteza e vontade e agora está casada con Xulián, teñen tres fillos de 7, 5 e 2 anos, unha nena e dous nenos. Vive no campo, feliz, querida, amada, calmada. Feliz.

Míraa correndo polo sendeiro verde que leva á dita.

 

As mans.

 

P.D.: Manuel, mira o ceo. Ves que cor tan rara? Canto amas esta terra, neno!!

(As mans)

 

(12-VI-18)

 

 

ir arriba

 


 

ir arriba VILAGARCÍA, 27 DE AGOSTO 2018 (Agardando a que arranxen a guitarra das flores máxicas)

 

 

Dúas vellas cruzan o paso de peóns que teño enfronte. Unha leva unha gasa cunha reixa elástica protectora incluída que lle cobre practicamente toda a parte inferior da perna esquerda. A outra apóiase nun bastón que semella murchado polo tempo. Lentas, lentísimas cruzan entre a adrenalina concentrada dos condutores eternamente agoniados nesta vila que nunca agardou, agarda polos débiles. Como o noso triste mundo construído sobre cinzas de inocentes. Agora un home, calculo duns cincuenta e pico, atravesa a estrada, coa súa camiseta vermella que a pesar da distancia molesta á vista. Doe. Doe ese vermello intenso. Doe o sangue das inocentes vítimas. Crueldade.

 

Son un vello de 57 anos, un xove de 57 anos, un neno pequecho de 57 anos. Aprendín moitas cousas. Aprendín a estar aquí, a estar dúas horas nunha terraza cunha tónica fría glup glup (espera a que quente) e non caer na desesperación, na ansiedade, na loita co tempo, coa vida, co berro interno. Non súan as mans! Sei querer mellor! Case ben, pero todo é mellorable, moi mellorable.

 

Mais nunca antes pediría unha libreta á camareira para escribir nestas circunstancias estas palabras que brotan soas.

 

A gasolineira á esquerda. Perenne. Lembro que soñamos, imaxinamos con que estouparía un día e con ela toda a vila enteira. Non sei, eramos, se cadra, aínda máis nenos, aínda máis humillados, máis fóra de ton, máis afundidos nunha santa vila que afogaba e afogaba.

Agora teño que ter coidado. Isto soa moi a célula yihadista, a atentado sanguento, a loucura na festa do derradeiro día. E o gran irmán ve e escoita todo o que quere e, sobre todo, como quere velo e escoitalo.

 

Unha moto. Que rápida!

Un cartel. Que grande! “Espacio Disponible” e debaixo un número de teléfono fixo e outro de móbil. Fixo e móbil. Como cambiou a nosa existencia! Agora todo é pluralidade móbil, Heráclito. Aínda así non creo que tiveras folgos para defender a túa teoría con só dous días intensivos de whatsapp.

Vai todo tan rápido. Extraordinario: medicina, ciencia, tecnoloxía... Vai todo tan lento. Tristemente dramático: refuxiados, guerra, violencia de xénero, mutilación do planeta cada día cada hora cada minuto cada segundo....

Que difícil é aturar esta vida sendo consciente da súa globalidade.

Como individuo, tal vez a poidas aturar. Na túa casa (se a tes), coa túa comida (se a tes), calefacción (se a tes), colchón decente (se o tes), televisión, dvd (se os tes), internet, fibra óptica (se tes), dignidade (se a tes)...

Pero, como pequeno anaco desta lamentable especie é complexo, ben complexo aturar o noso mundo. “Humano son e nada humano me é alleo”. Cristo home sería magnífico se se quedara aí. Aí, no amor humano polos humanos. Na dozura, sensibilidade, respecto e rebeldía imprescindible.

Pero si, o gran manso, o gran pacífico, que diaños pinta alguén así neste espazo de formigón frío cemento, neste espazo de formiguiñas machucadas unha a unha polo diñeiro, manipulación, indecencia, engano, demagoxia, morte indigna, inocente, ilóxica. Non estou falando desa fantasmagoría que veñen en chamar relixión. Non, porque detrás do consolo para os que se aferran á fe, hai unha historia vomitiva de tolo dogmatismo. Que impotencia!

 

Unha señora con gafas de sol de pastas escuras tira con dificultade dun carriño da compra amarelo. Sofre. Súa. Todas e todos temos un carriño do que tirar. Ás veces pesa tanto, tanto... Seino, camaradas da canteira edípica.

E por desgraza, moitas veces tiramos só do da compra, e non do da vida que mereza ser vivida.

 

Buah! Coches de gama alta, un tras outro tras outro. Aquí hai cartos! Aquí hai vida!?

O rapaz, todo vestido de negro, cun chándal como os que a miña nai mercaba no mercado dos sábados, vai camiñando mentres coas mans aferradas a ela, acompaña á súa bici. Ou é ao revés? Lembras cando o corpo devoraba quilómetros para ir en bici á praia das Sinas? Lembras? Lembro o lumbago dun pequecho de 58. Porque o tempo pasa. Pasa.

 

Mulleres falando un fermoso galego (raro isto aquí, non?) arremuíñanse na mesa do lado. Alí na terraza, unha queda, sentada, varias están un ratiño de pé, falan das súas cousas, de temas que nunca sospeitariamos: a saúde, os netos, a calor e marchan...., así de sinxelo e inocuo encontro. Reunión legal, creo.

 

Verán.

 

Na mesa da dereita, unha muller de mediana idade, cabelo laso, gafas negras, negras, como o cansazo que aparenta levar no seu espírito e enfronte dela un neno (seu fillo?) cunha coletiña ao final do cabelo, e unha man na cara que se desliza esvarando aburrida cara a un pequeno bolo de crema.

Serán felices?

Semello un voyeur de nimiedades.

A vida, en parte, é iso. Unha morea de nimiedades e unhas cantas, poucas cousas que a fan máxica e única.

 

Na tenda de enfronte: “Decoración & Regalos Arosa Casa”, un buda que medita cos ollos pechados adormece detrás do cristal da ventá do establecemento. Un buda rodeado por mil pequenas cousas, alleo a todas elas. Non está mal como metáfora simbólica desta vida que non para, non para. Pechar os ollos e, por un tempo, só por un tempo, esquecer toda a borralla, as ferramentas, obxectos, souvenirs que entorpecen e anegan o noso chan a cada paso.

Ai!, como cando fas o morto no mar. No mar da Arousa. E só sentes o xeito no que o teu corpo flota sen peso, como un saco de aire, un globiño puro sobre a salgada mar e o teu cerebro vaise, como nos fenómenos paranormais eses, levita a túa esencia, aquilo que se agocha cada día entre ruído e responsabilidades. Felicidade, paz. Pequeno budiña. Mágoa que escoites os noxentos sons dos teus bronquios pulmóns mergullados, malferidos.

 

Creo que a felicidade existe. Creo que a cura da maldición mental existe. Creo, non porque é absurdo, Tertuliano, senón porque teño a experiencia diso. Empírico. Proba empírica. Experimento sen contaminar. Eu?

Agora ben. Cal é a clave? Cal é a chave, o interruptor que hai que premer para abandonar o abismo, o inferno mental, a existencia doente, sempre chea de tremor e inquedanza?

Teño algunhas sospeitas, pero non o sei con exactitude e rigor. Se o soubera compartiría o milagroso acorde con todo sufrinte vivo. Non hai receita. Non hai fórmula tautolóxica. Non hai interruptor. Hai un cúmulo de pequenas e grandes circunstancias, decisións que fan que pouco a pouco, ás veces desesperantemente amodiño, vaias deixando atrás, nunha claridade que bloquea os ocos pasados, presentes e futuros, atrás os teus fantasmas, as túas miserias, as túas parvadas, os teus delirios, o teu tóxico pensamento, as negras sombras, as luces frías....

E así, ouh laico milagre!, atópaste fronte a unha nova vida. Mellor dito, por fin atopas a vida, porque o outro non é vivir. Non, non o é, nin para ti nin para quen te rodea e, sobre todo, para que máis te aprecia, para quen máis te ama. Pobriñas e pobriños meus!

E agora, camaradas da noite, agora podes amar ben: ao gato, á filla, á muller, ás horas, aos amigos, aos alumnos, á música, ao silenzo... e podes gozar (tampouco sempre. Toda vida implica unha maior ou menor dose de sufrimento, xa o sabemos), da calma despois de todas e todas e todas as brutais treboadas.

 

Rematei a tónica. Unha rapaza, camisa rosa, pantalonciño vaqueiro corto, dubida diante do paso de peóns. Cruzo? Non cruzo? Cruzo, non cruzo? Ao final, decídese. Cruza e óllala marchar polo último ángulo de visión que captan os teus ollos. Marchou. Esvaeceu no aire. Quen é? Como é? Que tal lle vai?

Nunca máis saberei dela. Ou ao mellor si, e será unha peza vital da miña historia intranscendente, biográfica. Así é a vida, incriblemente inesperada, azarosamente impredicible.

 

Xa case van ser as doce da mañá. Levo aquí, facendo tempo nesta tranquila terraza case dúas horas. Supoño que a linda guitarra xa estará arranxada...

Supoño que todo vai saír medianamente ben hoxe e mañá e pasado. Supoño, sei, que tamén agarda a enfermidade, o malestar, e máis ausencias cravadas no corazón aflixido.

58 anos e teño a sensación, case a certeza, de que aínda comezo agora a saber camiñar, andar. Un pé, outro pé. Non é sinxelo aprender a andar de vello. Non é sinxelo, sobre todo para quen non tivo ou non ten ou non quixo ou puido ter a carraxe de querer ter pernas nas que apoiarse, non tivo a cordura de apoiarse nas fermosas e verdes próteses de esperanza que se lle ofrecían ante os seus cegos ollos. Non é sinxelo para quen durante cincuenta longos longos anos só foi un borrón de tinta nunha inimiga mente de óleo triste e cores metálicos fríos.

 

Hoxe estiven aquí intranquilamente en paz. Moito, moitísimo máis do que nunca tería sospeitado, do que nunca tería soñado entre as nubes de algodón suaves quentes agarimosas.

 

Teño unha racha de sorte, si. Fixen algún mérito? Si, un seguro. Seguir, seguir, seguir....

 

Sempre estarei en débeda con todas aquelas e aqueles que me axudastes a erguer cando o chan semellaba o fogar máis cómodo, a decepción final.

 

Graciñas, meus.

 

 

(27-VIII-18)

 

 

ir arriba