D

Creación Semanal - Palabrasplus 2018ir arribair a portada cp 2018

XANEIRO

Sempre o folio en branco

 

 

XUÑO

A onde vós me levedes, mans...(Escoitando o disco "Promise" (1985) de Sade

 

 

 


 

 

ir arriba Sempre o folio en branco

 

Exercicio de estilo.

En Con Inmenso, a montaña máis esquecida e inaccesible vive Lior, a deusa das fragrancias agochadas. Soa coa súa aguia Via, vixían o impenetrable horizonte que se debulla intermitente ao lonxe, na terra eterna das esmeraldas perdidas.

A miles de quilómetros de alí, Pepe Señoráns relé por derradeira vez as probas para publicar o seu último libro: “As fragrancias agochadas”.

Na sociedade científica mundial pensan que está tolo, que é un escritor de pseudociencia, de palabrería baleira sen datos ou feitos probados. Un farsante. As fragrancias agochadas non existen. Ninguén puido comprobar a súa existencia empiricamente, ningún dos laboratorios ao efecto, ningunha das ferramentas tecnolóxicas máis avanzadas deste mundo aplicadas ao efecto acadaron nunca tal concepto, porque iso é, un concepto nunha mente enferma ou peor aínda, nunha mente que gaña cartos vendendo falsas ilusións á xente baixo a etiqueta de estudo serio.

Pepe suspira. O seu público mercará o libro definitivo. A comunidade científica desprezará a súa obra, e xa de paso, a súa incoherente vida.

Pepe sorrí. Bota unha derradeira calada ao cigarro e mentres expulsa o fume sente o alivio de quen ten atopado un soño, de quen ten rematado un crebacabezas.

Mañá sairá de viaxe cara onde cre que está a orixe de todas as fragrancias agochadas, unha terra afastada que tras múltiples estudos, noites, cafés, insomnios e cigarros concluíu que quedaba onde agora o seu dedo sinala no mapa: na terra eterna das esmeraldas perdidas. Mañá sairá de viaxe. Apaga o cigarro.

 

Foi así como Lia e Vior aceptaron a aquel estraño hóspede no seu mundo, na súa montaña. Foron estrañamente felices e Pepe nunca quixo volver para cambiar o paradigma da ciencia actual sobre a inexistencia das fragrancias agochadas. Simplemente pasou moitos anos eternos sorrindo e ollando a fermosa aguia en voos vertixinosos e recorrentes e cheirando xunto a aquela estrañamente fermosa deusa todas as fragrancias atopadas á fin.

 

Sei isto porque son o único que leu o pergamiño do Con Inmenso. Non llo contedes a ninguén, por favor! Só necesitaba que o souberades vós, ninguén máis, ninguén máis! Son o voso veciño no edificio e non quero que pensedes nunca, nunca máis que estou tolo. Teño probas! Que fácil é xulgar polo que sempre se creu. Polo que sempre se dixo. Polo que pensan todas e todos. Foi sempre así, non?

 

Certo é, Amancio, meu veciño. Que llo digan a Galileo e semellantes. Que mo digan a min un día no que estea plenamente cordo. A miña esperanza envioume hai moito tempo unha postal desde o paraíso dos números namorados e tranquilos e queres cres que eu, estúpido, non a quixen crer. Perdoa amor por unha tan longa cegueira mental.

 

 

(18-I-18)

 

ir arriba


 

ir arriba A onde vós me levedes, mans... (Escoitando o disco "Promise" (1985) de Sade)

 

 

É un crime?, pregunta Sade, e as mans queren dicir que si. Si é un crime a humanidade. Precisamente porque non temos humanidade.

 

A chuvia cae como quen non quere neste estraño xuño. Traballaches tanto. Respira. Botando vapor de ledicia fronte á ventá que abafada polo fulgor verde deixa escribir na súa pel: “Creo que son mellor”.

Houbo un tempo no que as rochas eran o camiño e o camiño, rochas. Un tempo no que os segundos eran terribles horas, e as terribles horas, escasos segundos. Houbo un tempo en que non sabías amar; un gato, unha muller, un traballo, unha melodía, unha filla, unha filla. E todo era un nervioso baleiro. Ai!

 

Lembrarei a historia do vello carteiro “Mister Postman”.

Postman adoitaba levantar cedo. Postman repartía cartas nunha rúa do centro de Manhattan. Taxis, ruído, xente, movemento caoticamente organizado. Postman era feliz nese microcosmos de atafego e ollos que miran sen ver, feliz entregando mensaxes a seres alleos que de repetidos non o eran tanto. Fodíalle levar malas novas: resultados nefastos, analítica ingrata, multas impagables, pero, polo demais, considerábase o anel imprescindible, necesario, vital, dunha cadea de engrenaxe chea de comunicación humana.

Postman bebe outro whisky e outro e outro. Postman, barba longa de varios días, cada vez máis canas brancas. Postman, corpo lordento tirado no lordento sofá do lordento apartamento de mala morte 405. Postman borracho, desesperado, afundido, morto, derrotado.

 

Unha simple nota, unha simple mensaxe, unhas simples palabras hai cinco anos recibidas nun impoluto sobre impoluto papel impoluto selo: Mister Postman, lamentamos comunicarlle que dada a súa idade e debido a unha reestruturación de persoal procedemos a efectuar con efectos inmediatos o seu despido desta empresa, segundo o artigo 114.2, apartados b) e c), que rexe na lexislación deste estado ante tal eventualidade. Saiba que agradecemos moito todos os seus anos de esforzo dedicados ao ben da empresa e que recibirá a compensación mínima dun mes de traballo (cos descontos pertinentes) que tamén estipula dito artigo no seu apartado d). Desgraciadamente, é unha decisión irrevogable forzada polos acontecementos. Reciba un saúdo cordial. Atentamente: The Box Companny. Asina Mister Bossman, director xeral, en Manhattan, a 12 de Xuño do 2018.

 

Cantos postman cres que haberá neste mundo chamado dos humanos? “E nenos morren e bombas caen”, dixeches unha vez, e a inxustiza gaña demasiadas partidas nun taboleiro que beneficia ás pezas brancas.

 

Soñarei entón, para aliviar a dor mediante unha suposta escapatoria, con aqueles beizos lindos que eternamente biquei. Soñarei co teu sorriso. Chorarei. Unha bágoa de Jezebel, Sade, un triste lamento entre árbores amarelas, verdes e laranxas. Un baño na auga limpa do mar da Arousa, un revivir eléctrico ollando sobrevoar as gaivotas, as nubes, o sol. Quérote. Seino ben. Creo sabelo ben, tan tarde, tan tan tarde. Non me gusto nada por fóra pero si á fin por dentro. Como un gardián dun tesouro etéreo que pode esvaecer calquera día, así que ri comigo, miña amiga da alma, ri comigo vendo parvadas, escoitando parvadas, dicindo parvadas, soñando parvadas...

Amigos, meus amigos, na colonia dunha Galiza en formol, canto os quero! Que sorte teño! Que tolos estamos! E aí andamos, camiñando, dubidando, parindo, rindo, indo que non é pouco.

 

Xa rematamos, din as mans. Só unha cousiña máis:

 

Non me importa, dicía Xulia, non me importa que me deixara. Dez anos de relación estable de parella. Á fin atopara a felicidade en Andrés. Tan bo home. Tanto o quería. Tanto o quere. Non me importa. Aqueles detalles que tiña, aqueles bicos longos, aquelas viaxes cheas de complicidade. Que xa non sentes nada por min, non me importa. Que a rutina acabou con nós, os lumes que se apagan, a chispa que xa non está, que me queres moito, pero bla bla bla..., que atopaches á muller da túa vida, non me importa, non me importa, non me importa!, fillo de puta!!, non me importa nada!!, nada!!, nada!!, maldito cabrón!!!

 

Cando chegou a policía había un charco de bágoas vermellas.

 

Pero era no piso do lado, onde o señor Ramón Martínez acoitelara á súa muller Maruxa Dios, porque ela chegara dúas horas tarde a casa e a cea sen facer e iso todos sabemos que implica pena de morte, non si?

 

Xulia chorou e houbo bágoas e vermello e houbo afouteza e vontade e agora está casada con Xulián, teñen tres fillos de 7, 5 e 2 anos, unha nena e dous nenos. Vive no campo, feliz, querida, amada, calmada. Feliz.

Míraa correndo polo sendeiro verde que leva á dita.

 

As mans.

 

P.D.: Manuel, mira o ceo. Ves que cor tan rara? Canto amas esta terra, neno!!

(As mans)

 

(12-VI-18)

 

 

ir arriba